عضو هیئتمدیره انجمنهای صنفی داروسازان ایران به وضعیت سلامت و دارو در كشور، از مجموعهای از ناهماهنگیها، تصمیمگیریهای غیركارشناسی و بیتوجهی به ظرفیت بخش خصوصی انتقاد كرد.
به گزارش خبرگزاری مهر، بهمن صبور، عضو هیئتمدیره انجمنهای صنفی داروسازان ایران، در مصاحبه با برنامه «سایهروشن» تأكید كرد: در حوزه سلامت نباید «چرخ را از نو اختراع كرد»؛ بلكه باید از الگوهایی بهره گرفت كه پیشتر در كشورهای دیگر آزموده شده و نتایج مثبت و منفی آنها نیز مشخص شده است.
وی با بیان اینكه بیش از سه دهه در بخشهای مختلف حوزه دارو فعالیت داشته، گفت: شناخت او از این عرصه، حاصل حضور در داروخانهها، كارخانه هلالاحمر، فعالیتهای صنفی، نظامپزشكی و مدیریت در بخش خصوصی است. به همین دلیل، از نگاه او بسیاری از مشكلات امروز، نه از كمبود دانش، بلكه از نبود اراده برای تصمیمگیری درست و بهرهگیری از نظرات اهلفن ناشی میشود.
صبور تصریح كرد: بخش خصوصی در حوزه دارو و سلامت، تجربه و ظرفیت قابلتوجهی دارد؛ اما در روندهای سیاستگذاری، عملاً موردتوجه قرار نمیگیرد.
این كارشناس حوزه دارو با اشاره به اینكه مسئله بیماران خاص در ظاهر ساده به نظر میرسد؛ اما در عمل حلنشده باقیمانده است، توضیح داد: اگر ساختارهای اجرایی و تصمیمگیری بهدرستی طراحی میشد، امروز بسیاری از این مشكلات وجود نداشت.
به گفته او، در سالهای گذشته بهجای آنكه زیرساختهای لازم برای اجرای طرحهای حمایتی فراهم شود، تنها به رونمایی از طرحها و اعلام خبرهای امیدبخش بسنده شده است؛ رویكردی كه نهتنها گرهای از كار باز نكرده، بلكه در برخی موارد بر پیچیدگی اوضاع نیز افزوده است. یكی از محورهای اصلی سخنان دكتر صبور، وضعیت صندوق بیماران صعبالعلاج بود؛ صندوقی كه باهدف حمایت ویژه از بیماران خاص و سختدرمان تشكیل شد، اما اكنون خود با تأخیر چندماهه در پرداختها روبهرو است.
وی یادآور شد: این صندوق قرار بود مسیر خدماترسانی را برای بیماران خاص هموارتر كند، اما امروز با چهارتا پنج ماه عقبماندگی در پرداخت مطالبات مواجه است. صبور در رادیو گفتوگو ریشه این مسئله را در جابهجایی نادرست منابع مالی، ضعف در انتقال بودجه از بیمههای پایه به بیمه سلامت و در نهایت، ناتوانی در پرداخت سهم بخش خصوصی دانست.
به اعتقاد این عضو هیئتمدیره انجمنهای صنفی داروسازان ایران، یكی از مشكلات جدی در نظام سلامت كشور این است كه بیمهها نیز در عمل از ایفای سیاستهای مستقل خود بازماندهاند و بهجای آنكه برنامهریزی حرفهای و مبتنی بر مأموریت سازمانی داشته باشند، مجبور به اجرای دستوراتی هستند كه از بیرون به آنها تحمیل میشود.
وی با انتقاد از این وضعیت گفت: نتیجه چنین رویكردی، انباشت بدهی بیمهها به داروخانهها و مجموعههای خصوصی است؛ بدهیهایی كه به طور مستقیم بر زنجیره تأمین دارو و كیفیت خدمترسانی به بیماران اثر میگذارد.
صبور همچنین تأكید كرد: بیتوجهی به مشاركتبخش خصوصی، یكی از خطاهای تكرارشونده در حوزه سلامت است.
او معتقد است اگر قرار است برای بیماران خاص تصمیمی اثربخش گرفته شود، باید از ابتدا نمایندگان واقعی بخش خصوصی و كارشناسان میدانی در فرایند تدوین سیاستها حضور داشته باشند. به گفته او، تصمیمگیریهای پشت درهای بسته، بدون مشورت با بدنه تخصصی، نتیجهای جز تكرار خطاها و استمرار بحرانها نخواهد داشت.
وی در ادامه با لحنی انتقادی اظهار داشت: بسیاری از مشكلات كنونی، ناشی از آن است كه «الفبای كار» بهدرستی طی نشده و ساختارها بدون آمادهسازی لازم، تنها برای نمایش و اعلام طرحها مورداستفاده قرار گرفتهاند.
وی این شیوه را نوعی اقدام نمایشی دانست كه در نهایت نه به نفع بیمار است، نه به سود نظام درمان و نه بهصرفه برای منابع عمومی كشور. به باور او، اگر یك برنامه بخواهد در نظام سلامت به نتیجه برسد، باید مرحلهبهمرحله، با شناخت دقیق از زیرساختها و بر اساس گفتوگو با همه ذینفعان اجرا شود.
صبور در بخش دیگری از سخنان خود اشاره كرد: بخش خصوصی، برخلاف تصور برخی مدیران، تنها مطالبهگر نیست؛ بلكه پیشنهادهای عملی و مشخصی برای حل مشكلات دارد.
وی تأكید كرد: این پیشنهادها بارها مطرح شده اما كمتر موردتوجه قرار گرفتهاند. به گفته او، مشكل اصلی آنجاست كه نظام تصمیمگیری در برخی حوزهها گوش شنوایی برای شنیدن صدای كارشناسان ندارد و همین مسئله باعث میشود فرصت اصلاح از دست برود.
